Lądek Zdrój, jedno z najstarszych uzdrowisk Europy leży we wschodniej części Ziemi Kłodzkiej, nad rzeką Białą Lądecką, pomiedzy Górami Złotymi, znajdującymi się na północ i wschód od miasta, a pasmem łagodnych wzgórz Krowiarek z kopalniami białych i różowych marmurów na zachodzie. W pobliżu, znakomicie widoczny z Lądka, rozpościera się Masyw Śnieżnika wraz z rezerwatami: „Jaskinia Niedźwiedzia” w Kletnie (jedna z największych jaskiń w Sudetach) i „Wodospad Wilczki” w Międzygórzu (najwyższy po polskiej stronie Sudetów Wschodnich – 22 m wysokości). Pobliskie Góry Bialskie – dzikie porośnięte lasami świerkowo-bukowymi, w których znajduje się rezerwat puszcza Śnieżnej Białki (pierwotna puszcza sudecka z jaworami, bukami i świerkami liczącymi nawet 200 lat) stanowią prawdziwy raj dla amatorow pieszych wędrówek.

Dowody archeologiczne wskazują, że już w XIII wieku wykorzystywano lecznicze właściwości tutejszych wód, a ich pierwsze kompleksowe badania przeprowadzono w XV w. i są to najstarsze badania wód leczniczych na obszarze kraju i znaczące w skali europejskiej, gdyż poprzedzają o 25 lat pierwsze analizy sławnego Paracelsusa. Naukowe analizy potwierdzające lecznicze działanie lądeckich wód przyczyniły się do szybkiego rozwoju kurortu. Przez wieki Lądek odwiedzali tłumnie goście, często znani i sławni, jak J. V. Goethe, król Fryderyk II, król Fryderyk Wilhelm III, car Rosji Aleksander.

Zachował się dawny podział architektoniczny miejscowości na część miejską i zdrojową. Ta pierwsza to zabytkowy rynek wraz z renesansowymi i barokowymi kamieniczkami, pomnikiem Św. Trójcy, piaskowcowym pręgierzem i górującym nad otoczeniem XIX – wiecznym ratuszem, na którego wieży znajduje się zegar z kurantem. Obok zbudowano niezwykle trwały (podobno za sprawą białek z jaj, które dodawano do zaprawy) średniowieczny most nad Białą Lądecką z figurą Św. Jana Nepomucena. Kościół parafialny to obiekt barokowy, ze wspaniałymi rzeźbami najwybitniejszego rzeźbiarza Ziemi Kłodzkiej – Michała Klahra.


Wizytówką lądeckiego zdroju jest charakterystyczny, wspaniale odnowiony Zakład Przyrodoleczniczy „Wojciech” wzorowany na dawnej łaźni tureckiej w Budzie. W centrum neobarokowego budynku znajduje się przykryty kopułą zabytkowy, marmurowy basen oraz pijalnia wody. Obok, w holu dobudowanej części tzw. Zakladu Borowinowego Zakład Przyrodoleczniczy „Jerzy”, na ścianie którego znajduje się data 1498, to miejsce gdzie rozpoczęła się historia Lądka jako nowożytnego uzdrowiska. Fronton budowli ozdobiony jest licznymi rzeźbami i płaskorzeźbami postaci i symboli związanych z wodą. Wewnątrz ciekawe witraże i imponująca akwarela przedstawiająca lądecki zdrój z około 1920 roku. Obok wieża zegarowa i kaplica Św. Jerzego a nieopodal, unikalny w Polsce, kryty most nad rzeką Białą Lądecką, tzw. Łącznik pomiędzy budynkami sanatoryjnymi położonymi po przeciwległych brzegach rzeki.