Przez siedem stuleci

Początki 23 -tysięcznemu dziś ośrodkowi dała osada o nazwie Opocza. Pierwsza wzmianka na jej temat pojawiła się w 1284 r. Niespełna sto lat później Opoczno wkroczyło w okres bardzo szybkiego rozwoju. W 1360 r. Kazimierz Wielki podniósł osadę do rangi miasta.
Nadał mu prawo średzkie zaś w 1365 r. przeniósł na prawo magdeburski i rozszerzył jego granice .
W mieście otoczonym murami obronnymi i fosą powstał zamek, zbrojownia, dwór wójtowski. Budowali swe domy bogaci mieszczanie rozwijał się handel i rzemiosło.

Za panowania Zygmunta III Wazy (przełom XV i XVI wieku) działało w Opocznie 90 warsztatów rzemieślniczych
Na początku wieku ich właściciele ( głównie szewcy i piekarze) powołali do życia cechy rzemieślnicze. Dzięki temu miasto leżące przy ważnych szlakach handlowych jeszcze bardziej umocniło swoją pozycje w wymianie towarowej. Jego mieszkańców stać było teraz nawet na kosztowne inwestycje komunalne w II połowie XVI w. Zbudowali z drewnianych rur sieć wodociągową.

Wojny toczone przez Rzeczypospolitą w XVII wieku odbiły się na koniunkturze gospodarczej. Z okresu wojen szwedzkich OPOCZNO wyszło dotkliwie zniszczone przez ponad dwa stulecia dźwigało się z upadku.
W 1880 r. Jan Dziewulski wraz z braćmi Władysławem i Józefem Lange powołali do życia zakład, którego produkcja będzie się odtąd nieodłącznie kojarzyć z przemysłowym wizerunkiem tego miasta - pierwszą wytwórnią płytek ceramicznych. I choć ówczesne kroniki odnotowują fakt istnienia w Opocznie m.in. browaru, fabryki octu, trzech farbiarni, dwóch garbarni, dwóch olejarni, wiatraka młyna wodnego, koniunktura gospodarcza uzależniona będzie głównie od popytu na płytki.

Na początku XX w. w mieście coraz intensywniej rozwijała się produkcja przemysłowa. Zbudowano odlewnię żeliwa, siedem pieców wypalających wapno, cementownię wytwórnię win.
Kolejne fabryki (huta szkła wytwórnia kafli cegielnia) powstały w okresie międzywojennym.